Tonmaai's profile.........ยิ น ดี ต้ อ น ...PhotosBlogListsMore Tools Help
ขอบคุณสำหรับการเข้าเยี่ยมชม!
Please wait...
Sorry, the comment you entered is too long. Please shorten it.
You didn't enter anything. Please try again.
Sorry, we can't add your comment right now. Please try again later.
To add a comment, you need permission from your parent. Ask for permission
Your parent has turned off comments.
Sorry, we can't delete your comment right now. Please try again later.
You've exceeded the maximum number of comments that can be left in one day. Please try again in 24 hours.
Your account has had the ability to leave comments disabled because our systems indicate that you may be spamming other users. If you believe that your account has been disabled in error please contact Windows Live support.
Complete the security check below to finish leaving your comment.
The characters you type in the security check must match the characters in the picture or audio.
Tinnapatwrote:
เค้ากะลังอยู่ในโลกของบุคคลที่สาม 
Sept. 7

.........ยิ น ดี ต้ อ น รั บ สู่ โ ล ก ข อ ง บุ ค ค ล ที่ ส า ม.........

" โลกที่เต็มไปด้วยเรื่องราวแห่งอดีต วันวาน และความทรงจำ "
Photo 1 of 21
May 31

** หลบเวลา **

ถนนข้าวสาร
ที่ที่โสเภนีเดินกระทบไหล่กับชาวต่างชาติ
ฮิปปี้ยิ้มให้กับลูกเศรษฐี
แม่ค้าบริการแมงดา
คนติดยาเต้นรำต่อหน้าปัญญาชน
 
มีแต่ความว่างเปล่า
นี่คือเวลาแห่งการปลดปล่อย
วางอยู่บนรอยยิ้มที่แห้งๆ
ของใครคนนั้น
ผู้ที่นั่งจิบเบียร์อย่างเซื่องซึมที่ข้างบาร์
 
เขาเป็นคนแปลกหน้า
แล้วฉันล่ะ.......?
คนแปลกหน้าเช่นกัน
 
 
ในวันที่ฝนตกและฟ้าร้องราวหวาดกลัว
ระยะทางระหว่างคนแปลกหน้า
ย่อมป็นสิ่งที่จับต้องได้
 
 
ผู้คนที่เต้นรำ
บ้างจุดไฟเผาบุหรี่
บ้างกระโดดโลดเต้น
บ้างนั่งมองหญิงสาวและชายหนุ่ม
ด้วยหัวใจพองโต
ด้วยสเน่หา (หรือกิเลส)
 
 
ฉันเดินออกมาจากสถานที่นั้นอย่างช้าๆ
ไม่ยอมให้ใครรู้ตัว
ฉันกำลังเดินจากไป
โดยปล่อยให้ดนตรีนิ่งอยู่เช่นนั้น
ฉันกำลังจะเป็นอิสระ
แต่จมปลักอยู่ในจินตนาการ
บินว่อนอยู่ท่ามกลางความตั้งมั่น
ที่จะปั้นอนาคตให้เป็นตัวเป็นตน
 
 
ถนนข้าวสาร
กับเขตห้วยขวาง
ความไกล้เคียงกันในระยะทางแห่งจิต
สายฝน  สายฟ้า  สายไฟ
แมวดำหลบฝน
ฉันหลบเวลา
 
ตุล  ไวฑูรเกียรติ
 
             ฉันยกบทกลอนบทหนึ่งขึ้นมาจากหนังสือที่ฉันได้อ่านเป็นเล่มล่าสุด **หลบเวลา** เป็นหนังสือรวมบทกวีของ ตุล ไวฑูลเกียรติ หรือพี่ตุล วงอพาร์ทเมนต์คุณป้า 
 
            ที่หน้าปกเค้าเขียนเอาไว้ว่า    
           "บทกวีที่จะคุณไปพบกับมหรสพไร้พรมแดน ที่ทุกจินตนาการจะเป็นไปได้ในความรักที่เรื่องมาก , ความเหงาที่กระแดะ และการประชดประชันด้วยอารมณ์ขัน จากสติสัมปชัญญะที่ขลาดตัวต่อการมีอยู่ในชีวิตประจำวัน "
 
          พอฉันอ่านจบเล่ม ฉันรู้สึกว่าชื่อหนังสือเล่มนี้ช่างตั้งขึ้นมาได้ลงตัวเลยทีเดียว คำว่าหลบเวลาสามารถบรรยายได้ในทุกบทกวีที่อยู่ในเล่ม ฉันขอแนะนำให้คุณๆได้อ่านกันเพื่อเป็นการผ่อนคลาย และเป็นการมองโลกและชีวิตของเราในอีกมุมหนึ่ง   จากปลายปากกาผ่านตัวหนังสือที่มีคนบอกว่าอันโลดโผนบ้าบิ่นและสละสลวยพองาม
 
ชื่อหนังสือ ..............หลบเวลา
โดย......................ตุล ไวฑูลเกียรติ
สำนักพิมพ์...............a book
ราคา......................................130 บาท
 
 
 
        แนะนำหนังสือดีๆกันแล้วมาพูดถึงเรื่องราวของฉันเองในช่วงที่ฉันหลบเวลากันซักนิดเหอะ  หลบเวลาของฉันในที่นี้คือการที่ฉันได้กลับมาที่บ้านของฉันเอง ฉันขอเรียกเวลาที่นี่ว่าเวลาที่เป็นสุขที่สุด  หลังจากที่ฉันได้เผชิญกับเวลาอีกที่ที่หนึ่งคือที่มหาวิทยาลัยของฉันเอง  ฉันขอเรียกเวลาที่นั่นว่าเวลาที่ทับแก้วละกันนะ  แต่ว่าฉันไม่ได้หมายถึงว่าเวลาที่ทับแก้วมันไม่มีความสุขหรอกนะ  เวลาทั้งสองที่มันสร้างความสุขให้กับฉันทั้งคู่แหละ
 
       เวลาที่เป็นสุขที่สุดของฉันมันเกิดขึ้นได้ไม่บ่อยเท่าเวลาที่ทับแก้วเพราะฉันได้กลับบ้านปีนึงไม่กี่ครังเอง แต่มันก็อิ่มเอมทุกครั้งแม้จะได้อยู่กับมันไม่นาน  ทุกคนที่นี่อบอุ่นเสมอไม่เคยเปลี่ยนเคยรู้สึกยังไงตั้งแต่เกิดมาก็ยังรู้สึกอย่างงั้น ไม่อยากกลับเลย  ครั้งนี้ฉันกลับมาที่เวลานี้ได้เป็นคืนที่ 6 ละล่ะ พรุ่งนี้ฉันก็จะต้องกลับไปแล้ว แต่ยังไม่ถึงเวลากลับไปสู่ที่ทับแก้วหรอก  ฉันยังเหลือเวลาอีก 4 คืน ที่ขอหลบเวลาจากทับแก้วมา เดี๋ยวเอาไว้มาเล่าให้ฟังนะว่าฉันหลบไปไหนมาบ้าง......มันช่างเร็วจังเลย เวลาที่เป็นสุขที่สุดของฉัน  แต่ทุกอย่างมันก็ย่อมมีกำหนดของมันเสมอจริงใช่มั้ย....
          ** ฉันรักครอบครัวที่สุดเลย **
 
 
-------------------------------------------------------------------------------
   
       มาพูดถึงเวลาที่ทับแก้วของฉันบ้างดีกว่า  เวลาที่นี่เป็นเวลาที่มีความสุขอีกที่ ฉันอยู่ที่นี่ฉันได้อยู่กับเพื่อนๆที่ฉันรักและรักฉัน และฉันได้ทำอะไรๆหลายๆอย่างมากมายในชีวิต ที่มันสร้างประสบการณ์ให้ฉันมากมาย ผ่านทั้งเรื่องทุกข์เรื่องสุข เจออะไรให้เราได้ต้องแก้ปัญหากัน  สอนให้ฉันโตขึ้นๆๆมากขึ้นๆๆ  ฉันได้ทำในหลายสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน และที่ฉันดีใจมากๆก็คือเวลาที่นี่ได้สร้างความผูกพันธ์ให้ฉันกับมัน
** ฉันรักทับแก้วจริงๆเลย **
 
***********************************************************
**ถ้าเป็นไปได้ฉันอยากให้เวลาทั้งสองแบ่งให้ฉันได้อยู่กับมันเท่าๆกันจัง**
 
 
 
 
May 08

.......วันนี้ และ วันก่อนๆ......

........................วันนี้...................
                ดีใจอย่างบอกไม่ถูก
 
             ตัวสั่นๆๆมากๆๆๆ
 
              ทำอะไรไม่ถูก กินมักกะโรนีกะทะร้อนไม่ลง
 
              พูดจาไม่รู้เรื่อง
 
              นั่งยิ้มได้ไม่หุบ
 
            คนมีหนวดเดินผ่านมา....แล้วก็เดินผ่านไป
 
             อีกแล้วสินะอาการเดิมๆเหมือนกับวันก่อนๆ
 
              บิดมอไซด์ไปโลตัส
 
            รถสีเหลืองคันเก่าจอดอยู่ในบ้าน
 
********************************************** 
 
          .................วันก่อนๆ.................
 
            นั่งกินส้มตำไทยไข่เค็ม
 
             ดีใจอย่างบอกไม่ถูก
 
           ตัวสั่นๆๆมากๆๆๆ
 
            ทำอะไรไม่ถูก  กินส้มตำไทยไข่เค็มไม่ลง
 
          พูดจาไม่รู้เรื่อง
 
          นั่งยิ้มได้ไม่หุบ
 
           คนมีหนวดกินข้าวเสร็จ  แล้วขับรถสีเหลืองจากไป
 
          อีกแล้วสินะอาการเดิมๆเหมือนกับวันนี้
 
           ***สาเหตุคือคนมีหนวด***
 
.......ที่ทำให้ฉันเกิดความรู้สึกทั้งหมดในวันนี้และวันก่อนๆ......
 
วันนี้ และ วันก่อนๆฉันมีความสุขเพราะคนมีหนวด 1 คน
March 15

......นั่งถึก 1 คืน.......

 
          ตั้งแต่เช้าก็ตื่นไม่ทันไปส่งนัดซะ....บอกมึงไว้ซะดิบดีกูก็ไม่ทัน  นิดเดียวเอง.....เฮ้อแย่ว่ะ ...ตั้งใจแท้ๆแต่กลับตื่นไม่ทันแล้วนอนอยู่บ้านคนเดียวไม่มีใครเตือนอีกรอบหลังจากตื่นแล้วแอบหลับต่อ เพราะพี่ดินพี่ฟ้าเค้าออกไปทำงานกันหมดแล้ว  บ้านอยู่ไกล้แค่นี้แท้ๆกลับไปส่งไม่ทัน.....ต้นเอ้ย.......ก็เลยออกมาเลยมาหาต่อพี่เพชรบุรี...ออกจากสายใต้เที่ยงถึงบ่ายสามกว่าๆ ร้อนโครตอ่ะ
        วันนี้มาหาต่อที่ฝั่งเพชร (มหาวิทยาลัยศิลปากรวิทยาเขตสาระสนเทศเพชรบุรี)  มาถึงก็มาที่ห้องคอมเลย แล้ววันนี้ก็นอนห้องคอมด้วย แต่คงไม่ได้นอนอ่ะ เพราะเค้าทำงานกันเราก้นอนไม่หลับเพลินเลยนั่งเล่นเนทให้สะใจไปเลยเล่นให้ตายกันไปข้าง วันนี้มีอะไรเพลินให้ฟังด้วย  พี่มี่ส่งแรพแปลกๆมาให้ฟัง ฮาดีๆ  http://www.soundclick.com/bands/pagemusic.cfm?bandID=379941  ลองเข้าไปฟังกันนะ เขาแน่นอนอ๊ะ.......พี่แกเจ๋งๆ.....5555555 เลยไม่ค่อยง่วงเพราะได้แรพจากพี่มี่มาฟัง ตอนฟังนึกถึงหน้าคนร้องแล้วแบบเค้ากล้าจริงๆ แต่เค้าก็เก่งดีนะที่แต่งแรพร้องเองได้ 
        นั่งเซฟรูปมากมายแต่เครื่องคอมที่ห้องคอมติดตั้ง อันที่มันจะอัพโหลดรูปไม่ได้ จะหกโมงเช้าอยู่แล้ว ก็จะได้เวลานอนเพราะหอจะเปิดแล้วเย้...ตอนนี้ชักจะมึนแล้วเพระว่าตื่น 8 โมงครึ่ง ณ เวลานี้ตี5ครึ่ง เดินทางไกลมาทั้งวัน ไกล้น๊อกแล้วเว้ย หันหน้าทีมึนไปทั้งหัว หัวหนักเกินผิดปกติแล้วตอนนี้ แต่ยังไม่ถึงกับปวดหัวจี๊ด....  ฟังแฟตทั้งวันทั้งคืนสะใจเลย  เล่นอยู่บ้านเนทช้าฟังไม่ทันใจกระตุกไปกระตุกมา เลยเพลินดีมาโดยตลอดการเล่นเนท...จนจะเช้าถึงเวลาข่าวสรยุททธมา....นั่น....อาจารย์ของต่อก็เปิดข่าวให้ดูซะ  ว่าไปแล้วก็สงสารเพื่อนๆจังทำงานกันหามรุ่งหามค่ำยั่งงี้กันทุกวันเพราะมันจะเสร็จไม่ทันเอาวันส่ง  เรียนแบบนี้มันก็สนุกนะ ทำแอนนิเมชั่น ระเอียดมากกว่าจะได้ตัวอะไรซักตัวออกมาเคลื่อนไหว เต้นๆ เดิน ให้เราเห็นกัน  ต้องมีวิธีการทำมากมายกว่าจะสมบูรณ์ทั้งภาพและเสียง คนเรียนนี่อึดจริงๆว่ะ เช่นไอ้ต่อ 5555  เราก็ถึกกะเค้าไปด้วย  แต่เป็นการนั่งเล่นเนทถึกๆแทน55555
 
**ขอบคุณพี่มี่ที่มีอะไรฮาๆมาเสนออยู่เสมอๆ มีอะไรฮาๆมาแบ่งกันอีกนะคะพี่มี่
 
**วันนี้เหนื่อยมากตั้งแต่เช้าไปส่งนัดไปจีนไม่ทันเลย  กูขอโทษ  กูตื่นแล้วแต่กูนอนต่อแล้ว
เพลิน แฮ่.......เดี๋ยวกูไปรับแทนนะ
 
**วันนี้ก็คิดถึงอีกแล้ว.....ทำไมต้องอีกแล้ว.....สรุปคิดถึงตลอดเลย.....ได้มั้ย...เธอหน้าหนวด
 
**วันนี้จะครบ 24 ชม.แล้วที่ไม่ได้นอน ถ้าอ่านหนังสือเป็นอย่างงี้ได้ก็คงจะดี แฮ่........
 
**ตอนนี้คิดถึง......แล้วก็เลยนึกถึงเพลงนี้
 
Title: อาย Ai
Artist: PIXYL
Album: P.X.L. volume two :: e.p.
Label: Missing-link (2002)

 http://www.doo-dd.com/music/play.php?id=2341  ฟังกันดูนะ
 
..............อาจจะทำให้เธอ     แปลกใจ................
.......อาจจะคิดว่าฉัน     เปลี่ยนไปเป็นคนละคน.....
               
...........อาจจะทำให้เธอ     สับสน...........
               
.................อาจจะคงไม่ทน     เก็บไว้อีกต่อไป.................

                                 
..............ต้องบอกเธอ ฉันกลัวไม่มีโอกาส............
                                  
....................ต้องบอกเธอ ว่าฉันนั้นคิดอย่างไร.................

.............ฉันคงต้องบอก ทั้งที่ตัวฉัน.............

     
*******อาย..  รักเธอมาก ไม่เคยบอก******

*******อาย...    รักเธอมาก แต่ไม่เคยเอ่ยซักที*******



..........ฉันไม่คิดว่ามันจะยากเย็นอย่างนี้........
                     
.........................ทั้งที่มันเป็นความรู้สึกที่ฉันมี........................

..............เมื่อไรที่ตัวฉันจะกล้าบอกเธอเสียที...........



..........มันไม่ยากหรอก เพียงแค่เธอบอก.......

...............................มันไม่ยากหรอก เพียงแค่เธอบอก............................

.............เพราะฉันอยากจะรู้เหมือนกัน..........

...................................รักเธอแล้วจะคิดอะไร.................................


.............................มันไม่ยากหรอก เพียงแค่เธอบอก................................

.............มันไม่ยากหรอก เพียงแค่เธอบอก................

.....................เพราะฉันอยากจะรู้เหมือนกัน......................

.......เมื่อไหร่จะบอกฉันเสียที........
March 11

.....คืนก่อนกลับ กท. .......

       ตอนนี้อยากมา อัพ บล๊อกเพราะพร่งนี้ต้องกลับ กท. 1 อาทิตย์ เนื่องด้วยภาระกิจอันมากมาย ซึ่งดีละจะได้ไม่เบื่อ เพราะว่าฉันรักการเดินทางการท่องเที่ยว 5555

 

ตั้งแต่กลับบ้านไม่ได้สาระเท่าไรเลยเรา 

 

 ตื่นบ่ายโมง นอนตี 4 แดกสนั่นแบบเกิน 5 หมู่

 

ได้ประโยชน์อยู่บ้างก้ตรงช่วยพ่อแม่ล้างจาน เฝ้าบ้านนิดหน่อย แต่มันไม่มีไรให้ทำมากมายเท่าตอนอยู่ มหาลัยเลยอ่ะ แต่ดีใจที่ได้กลับบ้านซะที 

 

มาวันแรกบ่อน้ำตาแตกคิดถึงเพื่อนคิดถึงทุกคนที่มหาลัย จริงๆนะ อยากเจอกันทุกวันแต่มาเจอกันที่บ้านเราได้มั้ย5555 

 

กลับมา ตั้งใจว่าจะไปดัดผม เอาพองามเป็นลอนใหญ่ๆฝูนิดหน่อย  แต่ผลที่ออกมาก็คือหัวกูกลายเป็นฝอยๆหยองนิดหน่อยและฟูมากๆๆ แต่ก็ชอบสวยแบบที่คิดเอาเองว่าสวย กลายเป็นแนวมากมายซะกู แต่ก็แนวอีฟูบ้าอยู่ด้วย เสร็จแล้วสนุกเลย จัดการเล่นซะ เพราะทรงผมใหม่ดูมันเหมาะกับยุคป้ามาก เลยนึกได้ว่ามีชุดเก่าๆของป้าอยู่สวยดีจัดไปแต่งตัวถ่ายรูปซะ คอนเสบย้อนยุคกับฟูผอย5555 ถ่ายรูปบ้าบอกะไอ้ป่าน จับให้มันมาถ่ายรูปให้พี่สาวซะ ป่านบอกว่า พี่ต้นๆ เหมือนผีบ้าเลยว่ะ บ้ากล้องหัวฟู ทำไรๆ.... แต่แกก็มาถ่ายให้เค้านะป่านแสดงว่าแกก็บ้าด้วย555

 

การตอบรับจากทรงผมนี้มีอยู่ว่า

*แม่.....บอกแล้วว่าอย่าไปทำๆ ฝูยังกะอะไรนี่ (ก่อนทำบอกว่า มีตังทำก็ไปทำเลยแต่พอพูดจบปั่นจักยานไปเลยแบบไม่มีตังซักบาท ทำเสร็จค่อยมาขอตังแม่กลับไปจ่าย5555)

*พ่อ ......พ่อว่าเหมือนสิงโตเลยลูก...แบบเดิมดีแล้วนะ

*ป้าแทกับป้าแดง....ทำเหมือนทรงแม่ตอนสาวๆเลย 5555

*น้าแจ๋วกับพี่ไก่.....สวยดีๆ...ผมฟูเหมาะกว่าผมตรงนะ เพราะต้นเดิมแล้วผมหยักศก

*ไอ้ป่าน....ก็ดีเด่ะพี่ต้น...ฟูดี

*ท๊อบ......มึงน่ากลัวมากต้น....อีบ้าฟู

*บี.......กูว่ามันฟูเกินไปว่ะมึง

*ออย.......ดีอยู่นะเจ๊สวยดี  ที่สำคัญดูเป็นผู้หญิงขึ้นด้วย

........และยังอยากได้รับการวิจารณ์จากเพื่อนอยู่  เพื่อการปรับให้ดีขึ้น............

 

 

อยากเจอเพื่อนๆที่สุระด้วย แต่เพื่อนก๊ฝึกงานกันหมดเลย ดีใจที่ได้เจอเตยคนแรก ที่กลับบ้านมา แต่แกก็ต้องไป ฟลอริด้าพรุ่งนี้แล้ว เดี๋ยวไปส่งเว้ยเตย

 

ดีใจอีกๆ ทีจะเจอเพื่อนๆที่สุระพรุ่งนี้ เพิ่งจะนัดกันตะกี้ ไปจตุจักรกัน และเรามีนัดกันต่อที่ brick bar อันนี้สำคัญเลยเพราะอยากเที่ยวกับเพื่อนๆสุระมากๆ ไม่ค่อยได้เจอกันไม่ค่อยได้เที่ยวด้วยกัน อย่าลืมนะ ทิ แนน ไอซ์ นิว พลอย อีแรดจิ๊บ (กูอยากเจอมึงมากกว่าใคร อยากด่ากันกะมึงสนุกดี  ก้กูรักมึงไงนะ...ร๊าก...) 

 

ต่อ แกมาไม่ได้สงสารแกว่ะต่อที่ต้องทำงานไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลย สู้ๆเล้ย เด๋วลงไปหาที่หัวหิน 

 

กลับบ้านมา 1 อาทิตย์ พรุ่งนี้ก็ต้องไป กท. ต่อละ ไปอีก1 อาทิตย์แล้วก็กลับมาอยู่บ้านอีก5 วัน กลับทับแก้วไปทำงานต่ออีก วันที่ 23

 

วันที่ 13 ไปดูหอให้ต่อ ซึ่งกูอาจหลงได้เพราะกูไม่เคยไปแถวนั้นเลย ประชาอุทิศอยู่หนใดวะ  หวังว่ากูคงไปถูกนะ... เอ้อออ...

 

วันที่ 14 ไปส่งอีปุยนุ่น เมียสุดที่รัก ไปอเมกาอีกคน ไปกันจังนะเพื่อนๆ อย่าลืมของฝากกูล่ะคะ.......

 

วันที่ 15 ไปส่งนัด ไปจีน ไปร่ำไปเรียนนะมึง กลับมาเอาเอเลยนะจีนน่ะ กลับมาเร็วๆนะเปิดเทอมอ่ะ 5 มิ.ย.

 

วันที่ 16 ไปหาต่อที่หัวหิน ไปช่วยเก็บของและย้ายหอมาฝึกงานที่ กท. และอยากเข้าไปเดินหาของอร่อยๆกินที่ตลาดโต้รุ่งด้วย( ไม่รู้จะได้ไปป่าวว .เฮ้อ.....)

 

วันที่ 17 ช่วยมึงเก็บของล่ะต่อ

 

วันที่ 18 กลับมากท. เอาของเข้าหอที่ต่อจะมาอยู่ และตอนเย็นมีนัดสำคัญกับ **San Miguel Muzik Fest. Vol.2** ไปดื่มด่ำไปกับความพลิ้วของเสียงเปียโนและส่วนผสมของเครื่องดนตรีอันหลากหลาย ที่สำคัญ พี่ก้อย พี่คิว พี่บุรินทร์ มาร้อง5555 นักร้องโปรดทุกคนๆเลย  อยากให้ถึงคืนนั้นเร็วๆ

 

วันที่ 19 กลับสู่โคราชอีกครั้ง กลับสู่บ้านแสนสุข

 

*ทำไมคนเราต้องปิดบังโกหกแบบเกินความจำเป็น รู้มั้ยว่ามันติดเป็นสันดาน

*คิดถึงแฟมมิลี่ที่ทับแก้วมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  กลับมาเจอกันเร็วๆนะ เดี๋ยวกูกะออมมี่กลับม.23 แล้วมาเล่นที่ ม.กันนะเว้ยว่างๆ

*กลับบ้านแม้ไม่ค่อยมีอะไรทำแต่มีความสุขมากๆที่ได้อยู่บ้าน  เพราะไม่ค่อยได้อยู่เลย ขนาดปิดตั้ง 3 เดือน

*ดีใจมากๆอีกที่จะได้เจอเพื่อนที่สุระ ผีสิบสามตัวทั้งหลายแหล่แม้จะมาไม่ครบ

*รักพ่อแม่พี่น้องและญาติทุกๆคนมากเลย กลับมาทีไรก็ยังอบอุ่นเหมือนเดิมทุกครั้ง

*คิดถึงพี่ดินพี่ฟ้าพี่ปอ ที่กท. เดี๋ยวนี้ต้นไม่ค่อยได้กลับ กลับทีก็ไม่ค่อยได้เจอกัน ตะแล๊ดแต๊ดแต๋อยู่กะเพื่อน....แฮ่....

*คิดถึง เธอๆๆๆๆๆๆ เธอคนนั้นที่หน้าหนวดอ่ะแหละ เหอเหอ

*คิดถึงเธอ ..... เธอ......และก็เธอด้วย เสมอมาและเสมอไป

 

 

March 06

...Photograph...

ถ้ามองออกไปรอบรอบกาย จะมีอะไรมากมาย บางครั้งก็คิดว่าเข้าใจ ในทุกอย่าง

อาจมองออกไปว่าสวยงาม ก็ตามแต่ความเข้าใจ สุดท้ายก็เหลือแค่หัวใจ ใครที่ต่าง

หากมองกลับมาจากโลกอีกใบ เราแค่เพียงอากาศใช่ไหม เรื่องราวแค่ผ่านไป

ฉันมองเห็นวันนี้ผ่านพ้นจนวันใหม่ ไม่มีสิ่งไหนที่จะยิ่งใหญ่เท่ากับความหมาย สำคัญที่มีให้กับใจ

Title: Photograph
Artist: Armchair
Album  : Spring
Label : Smallroom
** เรื่องราวมากมาย บนโลกใบนี้.....เข้าใจ....และไม่เข้าใจ**
 
**สำคัญตรงไหน....ความรู้สึกต่อสิ่งนั้น ใช่มั้ย..........?
   
**ต่างคน...ต่างใจ...ต่างความรู้สึก...จึงต่างไม่เข้าใจกัน...?
   
**สิ่งไหนที่ควรให้ความสำคัญ.....สิ่งที่เธอรู้สึก...--...สิ่งที่ฉันรู้สึก ?
 
**.................เราต่างก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งในโลกใบนี้..........?
 
**แต่บางทีหัวใจและความรู้สึกของคนบางคนมันมากเกินกว่าส่วนหนึ่งในโลกของใครอีกคน ?
 
....คำตอบของคุณคืออะไร...อยู่ที่ใจของคุณเอง....
 
March 03

...วันแรกที่บัวแสงจันทร์...

 
คืนนี้นอนที่นี่เป็นคืนแรกยังไม่อยากนอนเลยมานั่งเล่นเนท up spae ที่หอใหม่
 
     เมื่อวานย้ายของมาโอ้วพระเจ้า   มันเยอะมากกูนี่แทบตาย  ดีที่มีเพื่อนๆมาช่วยย้าย ป้ย ออมสิน นัด เมย์ อยู่ช่วยกันขนของ ปุ้ย....คนนนี้เค้าใจเอามากอยากไปเที่ยวมากรอช่วยกูขนของจนเสร็จแรอไปเที่ยว we-za _กัน และก็ออมสินอีกคนที่ช่วยย้ายมาที่หอบัว...ขอบคุณทุกคนมากๆเลย  แล้วฮามากรถกะบะที่จ้างมาขนของดันไม่มี   จะเอาเป็นรถพ่วง8รอบก็คงจะขนไม่เสร็จ....ก็เลยตัดสินใจเอารถ 6 ล้อซะเลย  พอมาถึงฮาแตก  เป็นรถ 6 ล้อตู้คอนเทนเนอร์ ใหญ่เว่อร์อ่ะ เหมือนย้ายของ8คนรวมกัน 555  พอมาถึงที่หอบัวพี่ที่หอที่ช่วยขนของบอกว่าพี่นึกว่าน้องย้ายมาอยู่สามคนนะเนี่ย 
 
    พอย้ายของมาไว้เสร็จก็ไปเที่ยวกันกะเพื่อนฉลองสอบยังไม่เสร็จ  เลหือวิชานั่งสมาธิอีก 1 ตัว แทบตายับวิชานี้ พลาดมากที่ลงไปได้  แค่ชื่อวิชาคงเข้าใจกันดี แถมยังต้องไปเข้าค่ายเดินจงกรมนั่งสมาธิอีก 8 วัน  7 คืน โหยยยยยยยยยย กูยอมไปเพื่อแลกกับ F เหตุผลเดียวเท่านั้น มันเหมาะกับหน้าตานักศึกษาอย่างกูและท๊อบมาก....สนุกมากกินไปเยอะพอควร..ขออ๊วกหน่อย.....สามรอบ....ที่นี่ดูมีแต่เด็กมาเที่ยวกัน  ดูไม่ค่อยแน่นอสจเพราะเป็นวันพฤหัสด้วยมั้ง  เพลงก็โอเค แต่ก็เฉยๆ  สนุกกับเพื่อนๆกันเองมากกว่า ที่ไปกันก็มี ออมสิน ปุ้ย ท๊อบ นัด บี น้องเจตกะเพื่อน และก็เรา  ไปถึงร้านช้าไปหน่อยเลยได้ไปแป้บเดียว  พอตื่นมาก็รีบกลับมหาลัยเพราะต้องมาสอบไอ้วิชานั่งสมาธินี่แหละ เลยไม่ได้กลับบ้านซะที  พรุ่งนี้สอบเสร็จกลับด่วน  คิดถึงบ้าน คิดถึงทุคนที่บ้าน  แล้วก็คิดถึงทุกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆคนด้วย
 
   วันนี้ไม่รู้จะนอนหลับตอนไหน เป็นคนหลับยากซะด้วยสิ ต่อไปคงชินแหละ แต่คงหลับง่ายในวันนี้เพราะเหนื่อยร่างกายอ่อนล้าหมดแรงออ่อนเพลีย เสียพลังงานไปมากมายจากเมื่อวานที่ขนของแล้วไปเที่ยวต่อ
 
 
ถึงนัด....
    อารมณ์นี้กูอยากบอกมึงว่า ถึงกูกะมึงจะย้ายหอไปคนละหอกันแต่เราก็ยังเหมือนเดิมนะเว้ย  ไม่เคยคิดว่าดูห่างเหินกะมึง   เดี๋ยวยังไงก็เรียนด้วยกันเจอกันตลอดอยู่แล้ว กูชอบการอยู่คนเดียวนั่นคือเหตุผลเดียวเลย ถึงกูจะบอกกับมึงหลายครั้ง แต่ตอนนี้กูอยากบอกอีก....
 
*อยากรีบสอบนั่งสมธิให้เสร็จ รีบกลับบ้าน
 
*วันนี้ไป postcard ไป happy birthday แป้งมา มีความสุขมากๆนะเป็ดเหลือง     
 
*วันนี้กินเยอะมาก เหมือนทุกวัน
 
*ปิดเทอมนี้ต้องใช้รถ 2 คนในเวลาเดียวกันเลยเหรอเนี่ย ไม่ใช่ของกูซักคัน!    
 
*ห้องใหม่ยังต้องมีอะไรอีกเยอะ  เดี๋ยวกลับมาเจอกัน
 
*คิดถึงหอเก่าที่แสนสบาย
 
*ปิดเทอมนี้เพื่อฝึกงานกันคงไม่ค่อยได้เจอ เฮ้อ.......
 
*ไม่อยากคิดถึงเวลาที่ต้องไปเข้าค่าย  8 วัน 7 คืน....เดินจงกรม....นั่งสมาธิ.... ถึงวันสิ้นสุดวันนั้นอาจทำเปลี่ยนไปได้ !
 
*คิดถึงทุกคนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
.......................ปิดเทอมนี้จะเป็นยังไงน้อ..................
 
February 03

.........อ่เฮ้อ.......

 
 
                             
 
เดิมไม่เคยรู้...เดิมไม่เคยทุกข์ใจ...สิ่งใดก็ดีทุกอย่าง
แม้ว่าตอนนี้เป็นเวลาที่เหงา... เมื่อเราไม่เข้าใจ...
รักที่มีทรมานอยู่ทุกวินาที...อยากให้เวลานั้นที่ยาวนาน...ผ่านไปเสียที
 
แค่เราไม่เข้าใจ
 
รักที่มี...ทรมานอยู่ทุกวินาที...อยากให้เวลานั้นที่ยาวนาน...ผ่านไปเสียที
ไม่ว่าใครๆจะมีสิ่งใดที่ตรงกับใจฉันต้องการ...คงไม่มีความหมาย...แค่ทุกนาทีมีเธอกับฉันมีเราอยุ่เคียงข้างกันไป....
สิ่งนั้นก็คือความรัก.....ที่มี  แค่เพียงคำคำนี้ที่ฉันมี....อยากให้เวลานั้นที่ยาวนานไปเสียที
ไม่ว่าใครๆจะมีสิ่งใดที่ตรงกับใจฉันต้องการ คงไม่มีความหมาย....แค่ทุกนาทีมีเธอกับฉันมีเราอยู่เคียงข้างกันไปสิ่งนั้นก็คือรัก
เดิมไม่เคยรู้เธอมีความหมายใด...จนมาเข้าใจทุกอย่าง
 
 http://www.doo-dd.com/music/play.php?id=3987 ฟังได้ที่นี่
 
       ตอนนี้ฟังเพลงนี้อยู่  ชอบ  *แค่เราไม่เข้าใจ*...*เดิมไม่เคยรู้  เธอมีความหมายใด  จนมาเข้าใจทุกอย่าง* ทำไมต้องสับสนยังไงก็ไม่รู้ ตอนนี้รู้สึกแย่กับการกระทำของตัวเองที่ทำลงไปในวันนี้  ทำอะไรลงไปก็ไม่รู้  อีกแล้ว เป็นอย่างเดิมๆ ทำไมไม่ยอมรับซะทีก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าอดีตมันก็คืออดีต  คิดไปเองว่าอยากให้มันกลับมาดีขึ้นใหม่อีกครั้งอยู่ได้ แต่ว่าก็แอบสุขเล็กๆ5555555+ เป็นอะไรมากป่าวเนี่ยเรา เป็นประจำอ่ะ สั๊นดานนนนเอ๊ยยยยยย...  ชอบคิดว่าเราไม่เข้าใจๆ  ทั้งๆที่มันก็ชัดเจนขนาดนี้แล้ว โว้ยไอ้ห่าต้นเอ้ย  พอละ  เลิกบ้าบอซะทีเถ๊อะ.....ไม่งั้นก็คงเป็นทุกข์ตลอดชาติล่ะมึงเอ๊ย...
 
     แต่ก็มีอีกอย่างที่มีความสุข  วันนี้ไปเดินเกษตรแฟร์มา  สนุกดีเพราะไปกับพี่ๆ พี่ปอ พี่ดิน พี่ฟ้า  พี่เชะ  พี่แมค กับเพื่อนๆด้วย แป้ง โย ท๊อบ พิต้า ขอบคุณนะที่นั่งเป็นเพื่อนฟังเพลง....แม้ว่าวันนี้จะไม่ได้ไปแดนเดรมิตรตามแผนที่วางไว้  ก็ตอนแรกจะไปแดนเดรมิตรกัน นัดจอยกะเมย์ไว้  แต่ก็ล้มไป  ไม่เป็นไรวันหลังไปกันใหม่นะ 
......ตอนนี้ขอสงบสติอารมณ์......
January 21

***กรรมของเวร***

     ไม่ได้ up นานมากๆ วันนี้มา up space ไกลถึงเพชรบุรีเลย  เพราะตอนนี้อยู่ห้องต่อ (อีกแล้ว) มาหาต่อโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่เสียดายมาครั้งนี้มาถึงค่ำเลยไม่ได้ไปเดินเล่นหาอะไรๆอร่อยกินที่หัวหิน  เพื่อนจะไปพรุ่งนี้กัน  เพราะต้องกลับรถมหาลัยพรุ่งนี้ไปหัวหินเดี๋ยวตกรถและเพื่อเป็นการออม  มีออม  ไม่มีอด... ช่วงนี้ประหยัดช่วงกำลังสู้ชีวิต 555+ มีเรื่องราวมากมายมา up จนไม่รู้ว่าจะเริ่มด้วยเรื่องไหนดีก่อน  เป็นเรื่องที่ซวยๆทั้งนั้นนนนนน เฮ้อออออ เริ่มเลยละกัน
 
      ตั้งแต่ปีใหม่ก็ซวยไปแล้วที่เส้นด้ายติดขอ  พอวันแรกที่เรากลับมาที่ม.ก็ได้เรื่องเลย โทรศัพท์มือถือหาย (อีกแล้ว) บนรถทัวร์ที่กลับมาจากโคราช ตามสุดฤทธิ์  ทุกวิถิทาง  ทั้งตามไปในทันทีที่รถทัวร์  ตามแบบติดๆเลยก้ไม่ได้  โทรแจ้งวิทยุช่วยตามอีก  สรุปยังไงๆก็ไม่ได้คืน  งบที่พ่อให้ซื้อก้น้อยอีกต่างหาก
 
      ต่อมาอีกไม่กี่วันตังหายไปอีก 1000 เลยอ่ะแมร่งงงงงงงงเอ้ย เป็นตังที่จะเอาไปซื้อโทรศัพท์ใหม่นั่นแหละ  เวรกรรมต้อนรับปีใหม่กูแล้วรึป่าวว่ะ  เสียความรู้สึกกับเรื่องนี้มากๆ  พอ..จบ....มากมายที่ไม่รู้จะพูดยังไง  แล้วแต่จะเป็นไป...ทำให้ต้องหารายได้เพิ่มมาโป๊ะเงินที่หายด้วยการไปขายของที่ตลาดนัด  เป็นปีใหม่ที่สู้ชีวิตมาก เรียนๆๆ ไปขายของๆๆๆ แล้วก็มีกิจกรรมมากมายหลายสิ่ง ...ซ้อมน้องเชียร์  ไปดูละครก็อยากไป  ไปดูหนังเอเชี่ยนที่เราชาวเอเชียจัดก็อยากไป  อยากแยกร่างได้เป็นสามคนในเวลาเดียวกัน  แล้วก็ขอเวลาให้เพิ่มเป็นซัก30 ชม. ใน 1 วัน  ถึงจะดูสู้ชีวิตก็สนุกดี  ถ้าไม่เป็นงี้ก็คงจิตไม่ว่างตามประสา+เหงา...
 
      อาทิตย์ต่อมาก็เข้าสู่อาทิตย์ที่เราวางแผนไว้ว่าจะโทรไปร้องเพลงที่รายการ five live ช่วงหนีแม่มาหน้าไมค์ 555+ พอวันแรกดีใจมากโทรติดได้ร้องแล้วเว้ยยยย  วันต่อมาได้เล่นต่อ  แต่ดันมีเหตุจำเป็นมากๆที่ทำให้กลับมาไม่ทันรายการเลยเสียสิทธ์ร้องไปซะงั้นนนนน  วันต่อมาไม่เป็นไรเอาใหม่วะ  โทรติดแล้วแต่ดันร้องไม่ได้ซะงั้น  กรรมของเวร....ดวงมันจะไม่ได้ซะล่ะมั้ง  แต่ความพยายามยังไม่หมดติดตามต่ออาทิตย์หน้า
 
      ถึงเวลาตอนนี้  ถ้ายังไม่เลิก up ความซวยคงไม่ตามมาแต่จะเป็นกรรมจากความขี้เกียจตามมาแทน  เพราะสอบญี่ปุ่นวันจันทร์  ยังไม่ได้อ่านเลยซักตัว  เอาไว้คราวหน้ามา up เรื่องเจริญๆ มั่งละกัน 
 
January 01

....สวัสดีปีใหม่....

         สวัสดีปีใหม่ จริงๆแล้วไม่ได้เป็นการเข้ามาเข้ามา up เป็นครั้งแรก  ครั้งแรกที่ up ตอนนั้นเป็นครั้งแรกเลยที่มี space ทำที่ห้องท๊อบตอนนั้นอยู่กะจอย แต่ตอนนั้ทำไรไม่ค่อยเป็นเลยลบมันไปเอามันมารวมกับครั้งนี้เลยละกัน  เพราะว่ากะเอาฤกษ์เอาชัยปีใหม่...เป็นการ up space ครั้งแรก...ปีใหม่นี้ขอให้ทุกคนมีความสุขสมหวังตลอดกาลนานเทอญ...ปีใหม่อีกครั้ง รู้สึกว่าเร็วมาก ปุ๊บปั๊บผ่านพ้นอีกปี  ชีวิตเราล่ะมีอะไรใหม่ๆเข้ามากันบ้างรึยัง  จะว่าไปแล้วมันก็ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่จากปีก่อนที่ผ่านมาเท่าไรเลย  ทุกสิ่งที่เคยผ่านมาก้ยังคงเป็นเหมือนเดิมเพียงแต่ว่าเรารู้สึกต่อสิ่งนั้นเปลี่ยนไปตามกาลเวลาและสิ่งแวดล้อมที่เข้ามารุมเร้าเราก็เท่านั้น  รู้สึกว่าตัวเองยังคงเป็นเหมือนเดิมทุกๆวัน แต่กับการเริ่มปีใหม่ไม่ว่ามนปีไหนทุกคนก้คงอยากหวังให้มีแต่สิ่งดีๆเกิดขึ้นทั้งนั้น เราเองก็เหมือนกันพยายามหาสิ่งใหม่ๆให้ตัวเองอยู่เสมอ  กับการเป็นคนที่สัยสนในตัวเองกับทุกๆเรื่องอยู่ตลอดเวลาก้ยังคงเป็นยั่งงั้น55555555+ ทุกคนที่รู้จักก็คงเข้าใจใช่มั้ย เลยได้ฉายาว่าเจ๊มึนไปครองเลยสิ.......แต่เราก้มีความสุขดีกับทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาไม่ว่าจะทุกข์จะสุข....ทุกสิ่งล้วนเป็นเรื่องธรรมดาทั้งนั้น...เราไม่สามารถกำหนดอะไรต่างๆได้เพียงแค่เราเรียนรู้ให้เผชิญกับมันได้อย่างไรกคงพอ...ในความคิดของเราเองนะ...
 
        ปีใหม่ปีนี้เป็นอีกปีที่ดีเหมือนทุกๆปี  อยู่กับที่บ้านเหมือนทุกครั้ง  มีความสุขที่สุด  ตื่นมาวันแรกก้มีแต่เรื่องสุขใจทำให้อารมณ์ดี  แต่เกือบตายซะมั้ยล่ะ  กินเส้นด้ายเข้าไปเกือบติดคอตายไม่รู้ตัว มาจากก๋วยเตี๋ยวอันไม่พึงประสงค์  บ๊องเองเห็นทีแรกคิดว่ารากผักชีซัดเข้าไปซะป้าบบบบ   แมร่งเอ้ยจะตายเอาไม่รู้ตัวรีบไปล้วงคอไม่ออกซะที ดีที่มีปลายด้ายโผล่ออกมาที่คอหอย  เลยค่อยๆดึงออกมายั่งกะเปนคุณยายวรนาทดึงตะขาบออกมาจากขอสะงั้น รอดตายไปหวุดหวิด  ไอ้บ๊องเอ๊ยย...ส่วนพี่ชายเราก็ทรหดทนทนอึดไม่มีใครเทียบเทียม   พี่ชายก๊งตั้งแต่เย็น31ยันตอนนี้ก้ยังคงอยู่  ผ่านไปเราก้แอบตกใจเล็กน้อยว่ายังก๊งอยู่เหรอเนี่ยยยย..แน่นอนที่สุดอ๊ะ   ฉลองข้ามปีตัวจริงเลย... เด็กๆที่บ้านก็น่ารักกันทุกคนเลยโดยเฉพาะไอ้อ้วนดำ  เห็นมันแล้วยิ้มได้ไม่หุบ  คิดถึงอ้วนดำจังเลย...พอไปใส่บาตรตอนเช้า   ก็มาส่งความสุขไปหาทุกคนที่เรารู้จักในเมมโมรี่มีกี่คนเราส่งหมดเรียบแน่นอนทุกคนต้องด้รับเอสเอมเอสจากเรานะ  เราอยากให้ทุกคนมีความสุขอย่างในเอสเอสเอมเอสที่เราส่งไป  แล้วตอนบ่ายก็ไปพบปะเพื่อนฝูงนิดหน่อยจนค่ำกลับมาบ้านมานั่งเล่นเน็ตอยู่นี่แหละ  หมดเวลาสำหรับวันแรกของปีละ  พร่งนี้จะเป็นการเริ่มต้นต่อไปของวันที่สอง  จะไปตลาดโรงเกลือกับพี่ๆและไอ้ต่อต้องไปนอนพักเอาแรงไว้เดินต่อสู้กะเด็กเขมร  และแดดอันร้อนจนเกินจะกันไหว  คิดถึงทุกคนจัง เพื่อนๆ พี่ๆน้อง เพื่อนที่ส.ร.น.ทุกคน  เพื่อนที่ราชมงคลทุกคน เพื่อนที่ศิลปากรทุกคน  เพื่อนทุกคนที่เรารู้จักกันเป็นเพื่อนแล้ว  คิดถึงนะ  อยากให้เราได้เจอกันอีก 
 
       ปีใหม่ขอให้ทุกคนมาเริ่มต้อนรอรับสิ่งดีๆที่จะเข้ามาเพิ่มเติมในชีวิตของเรากัน และขอให้ทุกคนคิดว่าทุกอย่างล้วนเป็นเรื่องธรรมดา  อย่างในเพลง *เรื่องธรรมดา* ของอพาร์ทเมนต์คุณป้า  โชคดีปีจอทุกคน
 
 
เพลง   :  เรื่องธรรมดา
ศิลปิน  :  อพาร์ทเมนต์คุณป้า